Eurovision og Íslendingar...

….er tveir þættir tengdir ansi sterkum böndum. Að sjálfsögðu ákvað ég að elda gómsætan mat og herlegheit og bjóða góðum vinum í ekta júró stemmningu eins og hún gerist best. Kvöldið byrjaði frábærlega og heppnaðist fyrsta prufa úr “grill” Gestgjafanum ansi vel. Svo kom að keppninni. Ég átti mín uppáhaldslög eins og flestir partýgestir, og stóð þar danska lagið upp úr. Ég var alls ekki viss um að við næðum í aðalkeppnina svo það var eiginlega bara plús, ég var aldrei slíku vant ekki á hnefanum í keppnisskapinu. Mér fannst þetta bara alveg ótrúlega skemmtilegt. Ég hló auðvitað svakalega og mikið djeskolli er það nú gott. Í fyrsta lagi þá var sænska divan einum of “strekkt” að mínu mati og ætti kannski að fara að hitta einhvern annan en lítalækninn sinn – fegurðin að innan jú nó! Nú, hún Britney vinkona vín var mætt galvösk fyrir Grikkland – þetta var í það minnsta litla systir hennar og hún var greinilega búin að læra rassahristinginn vel af video-um stóru sys. Gamli Króatinn stóð fyrir sínu – nett sjarmatröll á ferð. Gaman að sjá hvernig vindurinn fékk að fjúka í andlit ófárra meyjanna svo hárið flyksaðist til og frá – hver ætli hafi verið á viftunni? Og svo kom Rússinn – ..og dramatískasti flutningurinn er…..!!!!! óhætt að segja að tjáningu hafi ekki verið ábótavant á þeim bænum. Minn greinilega ánægður með bringuna sína og hvað var með skautaprinsinn????? Herre Guuuud. Hann sveiflaði sér með þvílíkum tilþrifum í kringum víólínistann og dramadrottninguna, og……hver sagði honum að þessi klipping væri inn?? Sá hinn sami má dauðskammast sín. Og á svellinu stóð Rússinn berfættur. Ég segi bara eins og Samúel vinur Stellu: Má þetta?? Mágur minn fékk vægast sagt tremmakast þegar hann horfði á atriðið og við gjörsamlega lágum í kasti. Og ekki varð það betra þegar þeir enduðu flutninginn á að leggjast nú allir saman á hnén á svellið. “Impassabaaal” söng divan (vissi ekki fyrr en eftir á að hann talaði víst bara rússnesku og hlýtur framburðurinn að vera bara luxus miðað við það). Svo kom nú að stigagjöfinni og þá fór að færast fjör í leikinn. Ég hélt auðvitað áfram að hlæja yfir þeim sem kynntu stigin fyrir hvert og eitt land. Það var alveg sprenghlægilegt hvað fólk reyndi og reyndi að vera nú hresst og kátt. Sumir sungu, aðrir hrósuðu fegurð kynnanna í hástert og …ég bara spyr, ef Svíinn var sá besti sem var í boði, hvernig voru þá hinir?? Ég hélt að hann stamaði svona svakalega þegar hann var að þylja upp stigin. En nei…hann var að reyna að vera fyndinn með því að gefa sínu eigin landi 12 stig. Gamalt djók og allir að reyna að nýta sínar 15 sekúndur af frægð sem best. Og mikið rosalega var Danska skvísan dönsk, Finninn finskur, Svíinn sænskur og Írska maddammann var meira að segja rauðhærð. Hvernig er það, er fólk valið eftir ímynd lands og þjóðar? Maður spyr sig. Maður fékk auðvitað árvissa svekkelsis pakkann yfir að löndin í austri standi saman og flugu athugasemdir þar að lútandi sitt á hvað í stofunni í hvert sinn sem Grikkland og Rússland fengu stig. Mér persónulega fannst Gríska lagið betra, hugsa að það sé þessu dumb and dumber atriði að gera og þá helst klippingunni á skautaprinsinum. Prins Valíant hvað? Þvílíkur humor….en verst finnst mér að þetta var örugglega ekki humor. Greyjið þeir. En svo uppgötvaði ég, einu sinni sem oftar, að það sem við kvörtum undan gerum við oftar en ekki sjálf. Hverjum gáfum við til dæmis 12 stig….- Dönum. Og hverjir gáfu okkur 12 stig… - Danir. Einmitt, við sögðum líka að okkar stig í keppninni kæmu seint. Af hverju var það? Af því kannski að við vissum hvaða þjóðir myndu sennilega kjósa okkur. Kannski bara klíka hjá okkur líka, svei mér. Og þegar ég velti því svo fyrir mér hvernig það væri samt hægt að kjósa svona hræðilega lag kom kom nýja svilkonan mín með þá athugasemd að þeirra tónlistarsmekkur er bara allt allt annar en okkar. Þess vegna eru lögin þeirra allt öðruvísi en okkar lög og stigagjöfin eftir því. En svo kom endapunkturinn…..eftir flutning Rússans aftur á sigurlaginu heyrðist sagt hátt og snjallt af skautaprinsinum: “Seink jú verí næs!!!” Þetta gjörsamlega drap mig úr hlátri. Ég held ég hafi misst úr slag. Þetta er algjör djók setning sem hefur verið notuð í miklu hallæri til að lýsa lélegri ensku kunnáttu. Aldrei hef ég heyrt nokkurn mann láta þetta út úr sér fyrr, en þarna spratt þetta fram eins ljóslifandi og orð geta verið. Takk! Snilldin ein, ég vissi að ég gæti stólað á Valíant.

Annars stóðu Íslendingarnir sig brjálæðislega vel. Spenna í fólki sem fékk að fara út í allar æðar og það skilaði sér heim í stofu. Flottur flutningur í alla staði. Og þegar Danir gáfu okkur 12 stig, síðasta stigagjöf kvöldsins og úrslitin þegar ljós, þá öskruðu allir í stofunni eins og við hefðum unnið. Hvað er það? Ég játa að ég tók þátt í þeim þjóðrembugjörningi. Segiði svo að við styðjum ekki okkar fólk. Ég veit að keppnin á næsta ári verður örugglega rosalega flott, Rússland er flottur vettvangur fyrir svona viðburði og vonandi verður öllu til tjaldað. Ég er svo fegin að við unnum ekki, því við höfum engan veginn efni á að halda svona keppni og það veit karlinn á efri hæðinni og við hin öll líka, að remban í okkur, þessum 300 þúsundum, er bara einum of mikil til þess að við færum að neita að halda keppnina eins og einhverjir hafa gert. Glætan. Ekki stórkarlarnir við. Ísland – best í heimi.

Annars lofa ég ykkur einu. Eftir að Sandra Kim vann forðum daga fóru allir að senda börn til að taka þátt í keppninni, síðasta æðið voru trumburnar og stóru trommurnar og eru þær enn við líði að einhverju leiti. Ég tippa á, miðað við keppnina núna, að næsta ár verði æðið strekktar megabeibur með silicon í snípsíðum pallíettukjólum og rassahristingar á heimsmælikvarða. Hverjir eru með ?

Ísland endaði í 14. sæti

Byrtingarmyndir heimila.....

...er nokkuð sem ég hef mikið velt fyrir mér í gegnum tíðina. Á sama hátt og menn segja augun vera spegil sálarinnar hljóta gluggar að vera speglar heimilanna á vissan hátt. Og það er hreint ótrúlegt hvernig fólk gengur um gluggana sína. Ég átti til dæmis leið í hús í Síðumúla fyrir ekki löngu síðan, nánar tiltekið upp á aðra hæð. Þar sem ég stóð á götunni og leit upp í glugga hússins hugsaði ég með mér: “nei,það hlýtur að vera að gluggar fyrirtækisins snúi út á hina hliðina.....það getur ekki verið þetta”. Gluggarnir voru FULLIR af drasli; gamlir prentarar, styttur, JÓLASKRAUT, kókómjólk sem var alveg hætt að vera brún og var orðin skemmtilega græn, lampar af öllum stærðum og gerðum og snúrur út um allt, og svo var það sem kórónaði þetta allt, límmiði frá “ÚTSÝN”....það var áður en Úrval og Útsýn ákváðu að deila sæng jú nó. Sem sagt, fyrir langa langa löngu. Það er skemmst frá því að segja að þetta VAR einmitt glugginn sem ég hélt að þetta væri ekki. Reyndar var allt fyrirtækið í þessum stíl, ekki bara gluggarnir en það er önnur saga.

Það eru ótal margir sem hugsa hreint ekkert um gluggana sína þó svo heimilið sé í fínu standi.
Það er svolítið misjafnt hvernig landinn ákveður að míga utan í “gluggahirðuna” en þó eru nokkrir hlutir sem ég hreinlega hef óbeit á; Cheerios pakkar og kókflöskur í glugga, Rimlagardínur sem eru skakkt dregnar upp eða beyglaðar í miðjunni eftir að viðkomandi íbúi hefur reynt að gægjast út um þær til að njósna og hélt að enginn sæi hann, svona blúndustórrisar sem eru orðnir gulir eftir leka úr gluggakistunni, gardínur sem eru ekki almennilega dregnar frá og liggja hálfpartinn í gluggakistunni, og jólaskrautið....ég held að ég nefni það varla. Í ísbíltúrnum í gær tók ég eftir þó nokkrum gluggum, bæði í Vesturbænum og á Skúlagötunni þar sem aðventuljósin voru enn í hásætinu. Sem betur fer var sól svo ég sá ekki hvort það var kveikt á þeim. Þá hefði ég sennilega bankað upp á hjá viðkomandi.

Kannski er ég bara svona klikkuð, ég veit það ekki, en mér finnst þetta bara vera mjög mikilvægt í okkar annars fallegu borg. Gluggarnir eru það eina sem fólk sér af heimilinu og hvers vegna skyldu þeir ekki vera bara í lagi.

Og svo er eitt sem ég verð að ræða í þessu samhengi. Stóra blokkin á horninu á Kringlumýrabraut og Miklubraut (tilheyrir sennilega Safamýri eða einhverri annarri góðri mýri, er við hliðina á Fram vellinum) hefur verið rannsóknarverkefni mitt í nokkur ár á ákveðnum árstíma. Þessi blokk státar af ósamræmdasta jólaseríuveseni allra tíma. Það eru allir með eins seríur, stórar rússneskar perur, gular og rauðar, og svo hanga þær eins og A á svölum íbúanna. Málið er hins vegar að sumir hafa greinilega verið nýskir og aðrir of gjafmildir svo fólk er með mismunandi margar perur auk þess sem krókarnir sem festa A-ið niður með hliðunum eru mjög mis hátt, svo úr verður þvílík tragedía að jafna mætti þetta “borgarsorg” því nánast allir keyra þarna framhjá. Kræst. Þetta er eitt klúðrið. Ég var reyndar að hugsa um að senda þeim bréf fyrir þessi jól en sá svo þegar fólk fór að henda skrautinu á “slottið” að sem betur fer hefur orðið vakning í húsinu og einungis 7 svalir klæddumst þessum búningi þetta árið. Spurning hvað þær verða margar næst.

Pant ekki flytja þangað. Ég yrði leiðinlegasti íbúinn.
p.s. ég á svo margar sögur af ljótu jólaskrauti á bakvið eyrun að þau eru að fletjast í hina áttina. Ég ætla samt að reyna að halda aftur af þeim þar til í að minnsta kosti lok nóvember. Minniði mig á það.

"Ekki láta vín breyta þér í svín".....

...segir í nýrri auglýsingaherferð frá Vínbúðinni. Fyrst í stað fannst mér þessi auglýsing alveg hreint frábær. Ég tók fyrst eftir því að sá sem auglýsir er Vínbúðin. Mér fannst það flott. Þetta var ekki auglýsing frá Manneldisráði eða öðru ríkisreknu apparati, heldur bara venjulegri búð. Mér fannst þetta bera vott um umhyggju. Auglýsingin fannst mér vel leikin og gerfið á svínsfígúrunni eiginlega bara hræðilega skelfilegt. Ég varð hálf hrædd. Svo fór ég að ræða þessa auglýsingu í góðra vina hópi og velta henni frekar fyrir mér og þá komst ég að einu.....

....það getur ekki verið að það hafi einn einast óvirkur alki komið að gerð þessarar auglýsingar. Hvað gefur hún manni til kynna? Jú, að menn geti haft stjórn á drykkjunni. Sem betur fer geta það flestir. En hverjir eru það sem geta ekki setið við stjórnvölinn þegar vín er annars vegar? Það eru þeir sem eiga ekki saman við Bakkus að sælda og gætu kallast Alkóhólistar. Og hverjir eru það sem haga sér einmitt eins og "grísirnir þrír" í auglýsingunni? Þeir sem ráða ekki við drykkjuna sína og stökkbreytast þegar bjórdósin opnast (aka alkóhólistar)

Og einmitt þess vegna fannst mér þessi auglýsing breytast frá því að vera fantagóð í að vera bara lala auglýsing fyrir eiginlega ekki neitt. Því þeir sem breytast í svín með víninu ráða ekki við það og geta því ekki valið að "láta" vínið ekki breyta sér.

Skál í boðinu.

Ótrúlegt hvað fallegir textar....

...geta hjálpað manni að staðsetja tilfinningarnar sínar. Megas hálpaði mér í dag...takk fyrir það

Tíminn flýgur áfram og hann teymir mig á eftir sér
og ekki fæ ég miklu ráðið um það hvert hann fer.
En ég vona bara að hann hugsi svolítið hlýlega til mín
og leiði mig á endanum aftur til þín.

Ég gaf þér forðum keðju úr gulli um hálsinn þinn,
svo gleymdir þú mér ekki í dagsins amstri nokkurt sinn.
Í augunum þínum svörtu horfði ég á sjálfan mig um hríð
og ég vonaði að ég fengi bara að vera þar alla tíð.

Það er margt sem angrar en ekki er það þó biðin
Því ég sé það fyrst á rykinu, hve langur tími er liðin.
Og ég skrifa þar eitthvað með fingrinum sem skiptir öllu máli.
Því að nóttin mín er dimm og ein og dagurinn á báli.

Já, og andlitið þitt málað. Hve ég man það alltaf skýrt,
auglínur og bleikar varir, brosið svo hýrt.
Jú ég veit vel, að ókeypis er allt það sem er best,
En svo þarf ég að greiða dýru verði það sem er verst.

Ég sakna þín í birtingu að hafa þig ekki við hlið mér
og ég sakna þín á daginn þegar sólin brosir við mér.
Og ég sakna þín á kvöldin þegar dimman dettur á.
En ég sakna þín mest á nóttinni er svipirnir fara á stjá.

Svo lít ég upp og sé við erum saman þarna tvær
stjörnur á blárri festinguni sem færast nær og nær.
Ég man þig þegar augu mín eru opin, hverja stund.
En þegar ég nú legg þau aftur, fer ég á þinn fund.

Að vera mamma....

…er oft ansi skrýtið. Þegar ég sat til dæmis í kvöld að horfa á sjónvarpið og hugurinn var allt annars staðar áttaði ég mig allt í einu á því hvað hugur móðurinnar orkar oft tvímælis, eða að minnsta kosti virðist það svo.

Sem mamma í þriðja veldi upplifi ég alls konar tilfinningar frá degi til dags. Sandurinn undan skónum í forstofunni fer um allt. Fingraför úr skyri smitast um alla eldhússtólana og virðast þeir ekki takmarkast við einn fermeter í kringum sæti viðkomandi. Föt á gólfinu, hvort sem það er í svefnherberginu, stofunni eða á baðherberginu (fötin á gólfinu í svefnherberginu koma óumflýjanlega frá 6 ára tískufrík, fötin á baðinu og í stofunni eru fylgifiskur 4 ára pjakks sem vill helst aldrei vera í fötum. Hann fer til dæmis alltaf á klósettið svona 10 mínútum eftir að heim er komið úr leikskólanum og þá verða fötin eftir á gólfinu í leiðinni). Umkomulausir Playmo karlar og bílar í baðinu sem virðast hvergi eiga heima. Tölvufjarstýringar á miðju gólfi. Handgerð “tattoo” með svörtum tússpenna upp alla handleggi og í leiðinni fer tattoo á alls kyns aðra staði ekki til þess gerða (“þetta er svona töffaratattoo mamma”). Bækur í bílnum sem virðast verða fleiri og fleiri sama hversu oft þær eru teknar inn.

Einstaka sinnum hugsa ég hvernig lífið væri ef ég væri nú kannski bara ennþá ein, hefði ekki kynnst Garðari, ætti engin börn, væri kannski búin að ljúka einhverju voða flottu háskólaprófi og væri orðinn sérfræðingur í einhverju voða flottu. Ég veit samt að ég væri ekkert betur settari, langt í frá, því ég á vinkonur á mínum aldri sem langar ekkert meira en að hitta draumagæjann sinn og stofna með honum fjölskyldu. Ég er þá að minnsta kosti búin að því og get hakað við það box á ferilsskrá lífsins.

Yfirleitt tek ég smá törn á meðan strákarnir eru að sofna inni í rúmi og geng um íbðúðina eins og stormsveipur að koma öllu á rétta staði svo ég geti slappað af með góðri samvisku um kvöldið. Virkar vel. Nema hvað, þegar köllin koma “mamma, mig langar í vatn, ég meiði mig í tánni, mamma af hverju eru kúlur hjá typpinu og svo framvegis og þess á milli vaknar litla gullið upp og þarf knús, þá er maður óneitanlega á nokkur hundruð snúningum yfir meðalhraða og það getur reynt á þolrifin. En þegar ég er sest niður man ég iðulega eftir því sem ég hugsa um svo oft á dag: “Hvað geri ég ef það kemur eitthvað fyrir börnin mín?”. Ég er á einherjum stað núna þar sem ég þarf að einbeita mér að því að hafa ekki áhyggjur af litlum prinsunum mínum. Ég get ekkert annað gert en að vera til staðar fyrir þá, hvað sem á daga þeirra drífur, og kennt þeim að tækla þennan leik sem lífið er á sem heiðarlegastan hátt.

Og þar er einmitt tvískinnungurinn. Fyrst ég elska þá svona ótrúlega svakalega brjálæðislega heitt og af öllu mínu hjarta, sama hvað, af hverju er ég þá að pirra mig á sandinum í ganginum eða fingraförunum á speglinum? Ég ætla bara að sleppa því næst, taka bara “ömmuna” á þetta, brosa og elska verkin þeirra, sama hver þau eru. Því sama hversu dökkar klessurnar og blettirnir og sama hversu óheppilegir staðirnir eru, þá eru þetta fingraför Guðs – það fegursta í heimi.

Það er ótrúlega góður boðskapur....

...í þessum texta Palla. Ég nýt þess í botn að lesa texta þar sem meiningin er svona skýr og falleg. Njótið.

Svo lít ég bara í kringum mig og sé
alla þessa fegurð nærri mér
Ég tók því sem gefnu
en staldraði aðeins við

Ég er á réttum tíma á réttum stað
Hverjum get ég þakkað fyrir það ?
Ég opnaði augun
og hjartað

Fann á ný betra líf
af því ég fór loks að trúa því
að það væri eitthvað annað
eitthvað meir og miklu stærra

en allt sem er

Hvort sem það er stórt eða agnarsmátt
ég skynja einhvern meiriháttar mátt

Ég þarf enga sönnun
ég finn og veit og sé
Með allri sinni þekkingu og fé
aldrei gæti maður skapað tré

ég opnaði augun og hjartað

Fann á ný...
...betra líf

Andrew Lloyd Webber bjargaði…

….kvöldinu mínu í samvinnu við krakkana í American Idol.

Elsku besta mamma mín hefur oft sagt mér að ég hafi varla verið farin að tala þegar ég fór að syngja og sína tónlist áhuga. Sumir teikna, aðrir hlaupa eða stunda íþróttir og ég held að það sé gott fyrir alla að finna sitt svið, þar sem þeir geta fengið útrás og svigrúm til að losa um tilfinningalíf sitt. Mín útrás fólst í tónlistinni, allt frá því ég man eftir mér. Ég var alltaf mjög fljót að læra ný lög og fór strax að reyna að heyra út frá hverju og hvaða tilfinningum lagið var samið og það hefur fylgt mér síðan. Takk fyrir það. Ef texti er í laginu hendi ég mér yfirleitt ósjálfrátt strax í að hlusta á textann og þá einhvern veginn fullkomnast myndin í höfðinu á mér.

Hins vegar er það alfarið undir flytjandanum komið að segja söguna og því miður eru tónlistarmenn misvel þeim starfa vaxnir. Ég veit ekkert betra en að horfa eða hlusta á góðan söngvara syngja og finna að söngvarinn meinar það sem hann segir og reynir að selja mér hugmyndina um lagið í heild sinni með öllum tilfinningunum sem því fylgja; því hvað er tónlist annað en tilfinningin, staður og stund. Ég get alveg eins parað saman sokka eins og að hlusta á söngvara syngja fallegt lag og það virðist eins og hann sé einna helst að hugsa um hvað hann eigi að hafa í matinn….og þannig að það sé á hreinu þá er sokkapörun ekki ofarlega á vinsældarlistanum

Þess vegna finnst mér æðislegt að sjá að aðalatriðið hjá “Webbaranum” góða er að opna fyrir túlkunar flóðgáttirnar. Yndi.

Svo eigum við auðvitað lög sem er kannski ekki svo auðvelt að finna um hvað eru. Pant til dæmis seint syngja með innlifun: “tuttugu og fjórir tuttugu og fjórir over and out je.”

En takk þið söngvarar sem gefið ykkur tíma til að syngja lagið með hjartanu, það er nefnilega sjaldnast nóg að opna munninn

Svo sem vér og fyrirgefum vorum skuldunautum.

Hversu margir ætli hafi velt þessari setningu úr "Faðir vor-inu" okkar góða fyrir sér. Ég held nefnilega að hraðinn og græðgin í þjóðfélaginu svífi oftar en ekki inn í allt sem við gerum, þar á meðal það sem við óskum. Við segjum "gefossídagvortdaglegtbrauðogfyrirgefossvorarskuldirsvosemvérogfyrirgefumvorumskuldunautum" og við gleymum stundum alveg að pæla í því sem við erum að segja. Við viljum bara fá og fá og fá en þetta er kannski bara aðallínan sem hjálpar okkur í gegnum lífið og dagana yfir höfuð. Það er nefnilega kúnst að geta fyrirgefið. Sumir held ég að treysti sér ekki til að fella alla múrana, þeim finnst bara betra að sitja inni í skúr gremjunnar og biturleikans og vilja frekar kasta myglaðri mandarínu út en að fella múrana og sættast. Ég er búin að læra að fyrirgefa og VÁ hvað það er gott. Það er alveg ótrúlegt hvað það gefur manni mikið, sama um hvað málið snýst
Ég man þegar á horfði á hana Opruh mína fyrir nokkrum árum. Þá var hún með viðtal við konu sem hafði verið nauðgað á mjög hrottafenginn hátt og hinn seki hafði eyðilagt andlit hennar með sýru. Konan var óþekkjanleg með öllu, gullfalleg kona sem hafði breyst á einu augnabliki. Þegar hún var spurð hvernig hún hugsaði til árásarmannsins gleymi ég vonandi aldrei því sem hún svaraði. Hún sagði "Ég fyrirgef honum!! Ég er ekki sátt við það sem hann gerði, en ég fyrirgef honum".

Þetta er nefnilega málið. Við eigum eflaust öll einhverja skuldunauta sem við drögum á eftir okkur. Ég á mér til dæmis einn. Á þeim 29 árum sem ég hef lifað eyddi ég um það bil 23 árum í að draga pabba minn á eftir mér, ekki í eiginlegum skilningi, heldur þannig að það hvernig ég þekkti hann aldrei lá sem byrði á mér. Ég velti mér endalaust upp úr afskiptaleysi hans og þegar ég hélt að ég væri nú alveg laus við þetta, þá blossaði þetta upp sem aldrei fyrr. Það var ekki fyrr en ákveðinn maður kenndi mér góða aðferð. Ég ímyndaði mér að ég gengi með pabba upp á fjall. Svo þegar við vorum komin upp á topp sá ég fyrir mér að ég faðmaði þennan mann sem er svo órjúfanlegur partur af mér, en ég lét ekki staðar numið við að faðma hann, ég hélt áfram í gegnum hann og svo hélt ég áfram að labba, án þess að hann væri á eftir mér. Viti menn...þetta virkaði. Áður en ég vissi af hafði ég náð í undirmeðvitund minni að sætta mig við hvernig þetta var allt saman. Það er nú víst þannig að ef ég hefði ekki gengið í gegnum það sem ég gekk í gegnum væri ég ekki ég í dag. Allt sem við gerum og lendum í er til þess fallið að við lærum af því (það er mín trú) og ég trúi því að ég standi uppi sem sterkari einstaklingur eftir þessi ár mín. Þegar ég fór að viðurkenna þessa fortíð mína og föðurleysi, áttaði ég mig allt í einu á því að ég var búin að fyrirgefa elsku pabba mínum. Ég áttaði mig á að hann er líka manneskja og eflaust leið honum lítið betur en mér sjálfri. Af hverju átti ég að halda áfram að láta neikvæðar tilfinningar ráða í hjarta mínu af því hann gerði mistök? Var ekki nóg að honum liði illa? Í dag er ég algjörlega búin að fyrirgefa honum. Ég segi ekki að ég sé að segja að svona hegðun sé í lagi, en hvað mig varðar þá er honum 100% fyrirgefið. Ótrúlegt frelsi. Og sökum þess að ég er búin að fyrirgefa honum af öllu mínu hjarta, þá er ég í dag í ótrúlega góðu sambandi við hann; sambandi þar sem ég tek honum eins og hann er og hann tekur mér eins og ég er. Svoleiðis eiga sambönd jú að vera en við gleymum ansi oft hvað það er sem skiptir máli. Eftir að ég fann út að ég var búin að læra að fyrirgefa, hef ég getað beitt þessari aðferð á nánast hvern sem er sem mér finnst vera í skuldunautahópnum mínum og fyrir vikið á ég ekkert nema vini. Yndislegt

Ég veit að það lekur vemman af tölvuskjánum hjá ykkur, en ég mana ykkur, prófiði þetta. Þetta er alveg æðislegt. Við erum við og af hverju eigum við að láta okkur líða illa? Fyrst vinkona hennar Opruh gat þetta þá hljótum við að geta gert þetta líka. Og ég get lofað ykkur að ykkur líður miklu betur í hjartanu.

Hvað er fegurð?...

..Ég fékk þetta sent frá Ellu frænku í morgun og stóðst ekki að birta þetta hér. Hversu lengi ætlum við að ala sjálfar okkur og dætur okkar upp við hugmyndir um staðlaða fegurð?

Vissir þú.....

.... að ef gínur í búðum væru raunverulegar konur væru þær of grannar til þess að fá blæðingar?

.... að af 3 milljörðum kvenna í heiminum eru aðeins u.þ.b. 10 súpermódel?

.... að Marlyn Monroe notaði stærð 14 (ameríska, sem er sama og 44 í evrópu) og hafði alla karlmenn í vasanum án þess að nokkur kvartaði yfir kílóunum á henni?

....að ef Barbie væri alvöru kona væri hún svo vansköpuð að hún yrði að ganga á fjórum fótum?

.... að konur eru að meðaltali 65 kíló (ekki hávaxnar) og nota stærðir 12 til 14 (amerískar = 42-44 í evrópu)?

.... að ein af hverjum 4 konum á háskólaaldri þjáist af einhverskonar átröskun?

.... að fyrirsæturnar í glanstímaritum og sjónvarpi eru lagaðar til í tölvu eða fiffaðar með lýsingu og ljósmyndatrikkum?

.... að rannsóknir hafa sýnt að fimm mínútna lestur glanstímarita veldur þungu skapi, skömm og sektarkennd hjá um 70%kvenna

.... að fyrirsætur fyrir 20 árum voru 8% léttari en konur almennt?

.... að fyrirsætur í dag eru 23% léttari en konur almennt?

Fegurð konunnar er ekki hægt að smækka niður í mælieiningar heldur felst hún í þeirri útgeislun sem ástin á sjálfri sér veitir hverri og einni.

-Fegurð felst í þroska og góðri sjálfsímynd og fer einungis batnandi með árunum.

-Spurningin er ekki um fatastærðir, kílóafjölda, hæð eða háralit, heldur er hún spurning um að læra að elska sjálfa sig frá toppi til táar.

-Hjálpumst að við að ýta undir góða sjálfsímynd hvorrar annarar. Við erum allar æði...........og ekki gleyma því!

Ég hef verið að velta fyrir mér....

...tveim athyglisverðum hegðunarþáttum hjá okkur mannfólkinu.

Ég fór að velta öðrum þættinum fyrir mér uppi hjá Júlla og Monsu áðan. Ég var að horfa á "rafmagns" píanóið hans Júlla og fann allt í einu að ég varð að tala um það sem ég hafði oftsinnis séð en alltaf gleymt að ræða. Hann var ennþá með plasthlífar yfir pedölunum á græjunni. Ég velti mér upp úr því hvað honum gengi til þar sem píanóið hefur staðið þarna í marga mánuði. Var hann að passa að kötturinn myndi ekki skemma "gyllinguna" á pedulunum í ÖLL þau skipti sem kötturinn hefur slegist við píanóið (veit ekki til þess að það sé vandamál á heimilinu), er hann alltaf í skítugum sokkum (hef ekki staðið Júlla snyrtipinna að því) eða var þetta til þess fallið að reyna að gera græjuna vænlegri í endursölu? (Nýlegt rafmagnspíanó með ÓRISPUÐUM pedulum fæst keypt........neeeee...ég held ekki). Þá fór ég að velta fyrir mér "höfum-plastið-á" fólkinu. Já, þetta er nefnilega ákveðinn hópur fólks hér á landi. Sem betur fer held ég að hópurinn endurnýji sig ekki mjög hratt og að meðlimir hans séu að mestum hluta eldra fólk í dag, en samt sem áður furða ég mig á þessu. Monsan sagði mér frá plastklæddum sessum í eldhúsinu hjá Monsuömmunni....enginn veit hvers vegna? Ég gæti reyndar séð praktíkina í því að vera með plastsessur ef lítil börn eru daglega við störf við eldhúsborðið, en þá myndi ég líka bara fá mér almennilegt plastáklæði, ekki halda plastinu á sem verksmiðjan hugsaði sem "vörn-í-flutningum" plast. Áður fyrr í old days sá maður stundum bíla sem voru ennþá með plastinu á sætunum. Hvað er það? Þær fjölskyldur hafa getað farið í "hver-á-sveittustu-nærbuxurnar-eftir-Hvalfjörðinn" leikinn. "Höfum-plastið-á" flokkurinn er ekki óskyldur flokknum "ætla-að-geyma-þetta-þar-til ég-þarf-á-því-að-halda". Amma mín var heiðursmeðlimur í þeim hópi. Við systurnar horfðum einu sinni sem oftar á gæruskóna sem hún keypti á Kanarí og ákváðum að gefa henni nýja inniskó í jólagjöf. Við sérvöldum huggulega inniskó, mjúka og góða og notalega, en amma stakk þeim beint inn í skáp. Hún ætlaði að geyma þá þar til hún færi á spítala. Svo fór amma á spítala, steingleymdi inniskónum og nú er elsku amma mín farin yfir móðuna miklu....en inniskórnir voru eftir í kassanum inni í skáp.....ónotaðir.

Hitt hegðunarmynstrið sem mér er búið að vera hugleikið í dag er "tuð" mynstrið. Hversu oft eigum við það ekki til að tuða og tuða og tuða yfir hlutum sem öðrum finnast léttvægir í meira lagi. Það voru samtöl okkar hjóna í morgun sem vöktu þessar pælingar mínar. Ég uppgötvaði það nefnilega þegar við vorum á leið í 85 ára afmæli að ég var heldur brúnaþung. Ég áttaði mig á því þegar Misterinn spurði hvort það væri eitthvað að. Ég sagði "nei nei" og hann hélt út í bíl að gera drossíuna reddý fyrir flutning dýrmæta farmsins. Þá fór ég að hugsa með mér af hverju hann hafi haldið að það væri eitthvað að, og ég komst að niðurstöðu. Ég var heldur betur pirruð yfir tuði í honum. Hann var búinn á hálftíma að tuða yfir 3 hlutum sem mér fannst algjör óþarfi að velta fyrir sér yfir höfuð. Það fyrsta voru "ímyndaðar" rispur á hlið hurðanna inn í bílinn. Hann hélt því fram að ég hefði fengið óstjórnlega þörf fyrir að nudda mér og töskunni minni utan í bílinn. Ég hélt nú ekki og andaði inn um nefið...út um munninn. Það næsta var þegar hann var kominn heim, ég búin að taka til og eins og tiltekt sæmir var ruslið orðið fullt. "Hvað gerðist eiginlega hér??" Tuð númer tvö. Ég horfði bara á hann og ákvað að hrista bara hausinn. Ég og þvottahúsið höfum verið mjög góðir vinir upp á síðkastið og eru körfurnar tómar fyrir utan örfáar tuskulufsur sem bíða eftir samferðarfélögum í þvottavélina. Hins vegar er bunki af sokkum sem þarf að para saman og á einum og einum stað liggja hlutir sem eiga kannski heima ööörlítið meira til hægri eða vinstri. "Hulda...ég er ekki að tuða neitt, en þvottahúsið var orðið ansi fínt í síðustu viku....." HAAAAAAA hvað meinti hann??? Maður fer ekki í útilegu án þess að það séu plastpox til að þvo þegar heim er komið, maður fer ekki í sund án þess að bleyta sundfötin og maður rekur ekki 5 manna heimili án þess að hlutir komi og fari, ekki síst í þvottahúsi. En hann var samt EKKERT að tuða neitt. Einmitt. Þá fór ég að hugsa: "ætli hann tuði yfir ÖLLU sem honum finnst vera að mér? Ætli hann geti ekki með nokkru móti litið yfir hlutina og lagt kalt mat á þá, hvað hefur verið gert og metið svo afköstin eftir því? Ég ætla að tuða yfir ÖLLU sem fer í taugarnar á mér við hann, þá fær hann það sko óþvegið." Þá datt mér sjálfri í hug að ég tuðaði við sjálfa mig yfir því þegar rúmteppið hafði verið smekklega dregið af rúmhelmingi Mistersins í gærkvöldi þegar ég kom heim og hann steinsofnaður. Af hverju tók hann það ekki af mínum helmingi í leiðinni? Ég talaði líka um þegar það var búið að troða popppoka og snakkafgangi inn í glasahilluna og meira að segja höfðu 2 kex fengið pólítískt hæli ofan í einu glasi. Af hverju gerum við þetta? Af hverju eyðum við orku í að tuða yfir þessum litlu hlutum. Væri ekki heillavænlegra að reyna að horfa fram hjá þessu? Ég viðurkenni alveg að suma hluti einfaldlega verður að minnast á, en væri þá ekki hægt að hafa svona bók þar sem fyrir hvert "tuð" í tuðdálkinn verður að setja 2 hrós í hrósdálkinn?

Við gleymum nefnilega stundum hvað það er að lifa. Ég mælist til þess að við förum aðeins að lifa á brúninni og hætta þessari vitleysu; að við notum það sem við eigum, leyfum okkur að njóta þess sem við höfum aðgang að og njótum þess að hafa bætt góðum minningum í sarpinn okkar. Stólar eru dauðir hlutir og sömuleiðis inniskór. Hins vegar skapa sveittar nærbuxur fátt nema neikvæðar minningar og góðir inniskór geta gert kraftaverk fyrir innra byrði hjartans. Tuð er ekki búið til til að laga hlutina. Þvert á móti leiðir það af sér ennþá meiri leiðindi og ennþá meira tuð og ennþá stærri pissukeppnir um hver gerði hvað og hver ekki og hvers vegna jaríjaríjarí = pabbi minn er sterkari en pabbi þinn!! Förum nú að njóta lífsins. Elskum hvort annað með kostum og göllum og segjum hvort öðru frá því. Rispur á hurð eða popp í glasaskáp er ekki kreditfærsla á hamingjureikninginn. Að minnsta kosti er það ansi efnislegur reikningur ef hann lætur stjórnast af agnarsmáum rispum sem enginn sér eða kexmylsnu.

Ég er hætt. Gefst upp. Ég kemst hvort sem er ekki lifandi frá þessu lífi og nú er kominn tími til að ég njóti hvers augnabliks sem það færir mér. Ekkert fær mig stöðvað...um óraveg ég fer...tuðlaus og með bros á vörum mér. Eruð þið með?

P.S. Júlli vissi ekki af hlífunum á pedölunum og þeir eru farnir af núna..sjúkkitt.